Archive for the ‘Marieke leeft’ Category
I’m starting my Personal MBA program, you can too!
What’s better than spending $100K or more on an MBA, getting a diploma that is not necessary for an entrepreneur, and learning about things that are not all that relevant to your career path?
We just returned from a vacation to San Francisco, where we spent a day at the Stanford campus, and that brought me back to the moment 5 years ago, when I had enrolled in an MBA program which was a collaboration between the University of Amsterdam and the University of Shanghai – Olymba. It had a great promise, I was selected for enrollment, it was paid for, and I was ready to go, but the program never launched.
Oh I love personal development, enrichment by reading great books. And I did purchase great books over the years. But also noticed I read less books over the past years then ever before, as you can see on my stats that I have been keeping on Anobii:
So, now back to the Personal MBA.
The Personal MBA is an idea from Josh Kaufman. Like he says, you don’t have to pay high tuition costs to do an MBA. Make sure you read the right books. Josh created a categorized list of highly valuable books that you can read to get the knowledge you want. Josh offers a book, tutorials and a forum for support in getting started with your personal MBA.
His site and tutorials have inspired me to do an adapted version of his personal MBA. An MBA is not only reading business books, it’s also about learning how to apply these in business. And I am glad I can apply what I learn in my own company instead of to a case study company. Another important element within the MBA is the people you meet and the collaborative projects. I would love to find a good solution for that. I do have some ideas about this and added that to my Personal Plan.
My goal:
I want to acquire the knowledge to grow my agency and to support any B2C company from being a startup to become a $20 million dollar business, specifically in the area of online customer acquisition, digital marketing, online branding and sales.
I have outlined the subjects that I want to learn about and visualized this into a Mindmap.
(click on the picture to zoom in)
As you can see, my chosen subjects are: Business Management, Marketing, Personal Development, Digital Marketing, Trends in Society. It has a heavy marketing and digital marketing focus. As additional items, I have added: Projects, Network, and a Getting Started with the Personal MBA.
Making sure I’m up and running is my biggest concern for now. Blogging is part of my personal MBA plan, so you’ll see me here some more from now on! 
5 things you need to know about The Netherlands that nobody will ever tell you
Be careful, this story is full of generalizations. If you are allergic to that, please move on and don’t bother reading, it will definitely itch.
Since it’s vacation time, I’d like to share about my country and hope that it expands your horizon; geographically, but also culturally. To do that, I will start with the worst things first.
# 1. You make the decisions about your life, not the government
In my country drugs are legal, we have legalized prostitution, we’re the first country in the world to legalize gay marriages (since 2001) and legalized euthanasia. Well, you might think that’s pretty bad,
but in my country it’s not the government who make the decisions.
To take drugs, marry someone from the same-sex or end life early. It’s the people that make the decisions. And just as people have the choice to make a bad decision, they have a choice to make good decisions. We trust people to make the right decision for themselves.
So far, cocaine use is 5 times higher in the USA, and twice as many Americans than Dutch aged 12 and over have experienced marijuana.
Gays have not created more gays, but gays are an accepted part of the population in our country and euthanasia isn’t an alternative for suicide neither did it extinct the Dutch race.
So, yes those things are true about the Netherlands. But it’s your personal choice if you want to enjoy it or enjoy one of the other things our country has to offer.
#2. The lock is more expensive than the bike
One of the things to enjoy would be: the bike. We have more bikes in our country than we have people. Stealing bikes is one of the most popular criminal activities, especially in the city. Therefore it is more important that you buy an expensive lock than an expensive bike. We don’t have mountains in my country so city bikes are sufficient. And because of the always-existent scare of your bike getting stolen, you’ll buy a very good and expensive lock and a 2nd hand bike.
And believe me, I have seen my bike being stolen, someone drove off with my bike right in front of me, during clear daylight, with lots of people around me on a busy marketplace. Hmm… not too good.
My favorite way of transportation is my ‘bakfiets’, it’s a tricycle cargo bike, which also serves as advertising for my Dutch company:
It holds 4 kids on 2 benches, who wear seat belts when traveling. And we don’t wear biking helmets, actually only the Mormon missionaries wear those.
Our car is parked outside of Amsterdam, and funny as it is, the chance of your bike getting stolen is much bigger than your car getting stolen.
#3. We’re the 5th largest investor in California.
We’re a small country. The Netherlands is about 10 times as small as California, and we have 16 million people. Other than that our country is the 5th largest investor in California (after Germany, Japan and the UK).
Dutch companies you might have heard of are: Shell, Philips, ING, Aegon and Unilever (the company that produces Dove and Axe). For a small country, those companies are pretty big.
Our country has a history in trading and export, we were the first to settle and colonize New Amsterdam, that later became New York, after we traded it for Suriname with the British. I still regret that decision, cuz you would have all spoken Dutch if that trade never happened. Still, our reach has been wide, but our country stays small.
#4. Dutch people are tall, don’t brag and very tough on themselves
My country grows the tallest people in the world. Dutch people are on average 2 inches taller than the Americans. The average height in the Netherlands for adults is 6 foot 1 (1.85m). With my 6 foot (1.84), I’m even a bit on the short side. That’s where my heals can help me out. ?
We’re tough, most of all for ourselves. We criticize ourselves a lot, and also medically we aren’t the weaker ones. Dental numbing shots are not the norm but an open question. And 90% of baby’s are born at home with the help of a doula, no injections, no nothing. I delivered 2 babies myself that way and they came out just fine. I was doing fine too, oh yeah it did hurt, but we consider that part of the process.
Bragging is not Dutch. We’re the first to point out things that need and can be improved upon, but if you ask us for the best meal, our country’s hero, or what’s the best place to visit, we will not be able to do it.
#5 We are very happy people
Dutch kids are the happiest in the world, American kids are ranked 20th in the world.
For happiest people we are ranked #5 in the world after the Scandinavian countries.
Why are we so happy? Researchers say that citizens in countries with a good health care system, a high GDP per capita and with good access to education are the happiest. Also 75% of Dutch women work part time, this is the highest figure in Europe, the average in Europe is 32%. With mom being at home a lot and being there for you, that makes a child happy. Children in the Netherlands are used to a highly protected and highly positive caring environment. The Dutch family is very communicative and open.
Because the parents are more relaxed, the problems in the Netherlands with teenagers and drug use for example are less severe than in countries where they are seen as more of an issue.
A 16-year-old schoolgirl from Amsterdam agrees:
“You can smoke at 16, you can buy pot in the store next to the school. You can do what you like and because it’s not illegal, it’s not that interesting for us to provoke our parents with it.”
If you’re a happy child that gets the attention you need, you don’t need to provoke your parents with anything.
So, these are the 5 things you need to know about The Netherlands that nobody will ever tell you. I hope you have expanded your horizons and consider a visit to our country some time.
And I’ll end with a statement that is made up by Dutch people living in the US who could finally let go of the not-bragging part of our culture: If you ain’t Dutch, you ain’t much.
This Speech has been given as a Toastmasters Project #2 Speech on July 22, 2010
Mijn verhaal over Zelfmoord van Heleen nu in “Vriendin”
Deze week kun je het verhaal lezen van mij in de Vriendin, over Heleen, mijn zusje en hoe ze 3,5 jaar geleden alweer overleed.
Ik vond het erg moeilijk om weer het hele verhaal te vertellen, en weer de emoties te voelen die er waren. Maar ik vond het wel fijn dat ik het heb gedaan. Ik hoop dat anderen, die mensen zien struggelen met zelfmoordgevoelens, hierdoor kunnen herkennen en er iets mee kunnen doen.
Hoewel voorkomen ideaal is, weet ik ook dat zelfmoord helaas gewoon voorkomt, en de mensen die dit nabij meemaken, wil ik graag zeggen: Dit was haar keuze, zij heeft geen mogelijkheden gezien om een mooi leven op te bouwen, en zag dit helaas als haar beste keuze. Wij hebben die keuze niet voor haar kunnen maken, en ik weet ook niet of dat wel zo goed zou zijn.
Een kleine update – website makeover
Dit is de eerste plek waar mensen mijn informatie vinden wanneer ze via Google op ‘Marieke Hensel’ zoeken. En tegelijkertijd is het (helaas) nu de plek met veel verouderde informatie. Het stond al errug lang op het programma om deze website aan te pakken.
Gelukkig ligt ‘onze recessie’ achter ons, en groeit ons bedrijf steeds meer. We doen het goed. Er zijn nog steeds fluctuaties in de 4 bedrijven die Rutger en ik inmiddels beman-/vrouwen. Daarom is dat ook een goed ‘slecht’ excuus om deze website te laten liggen en met klanten bezig te zijn. Zeker omdat deze website hoognodig toe is aan vernieuwing en ik daar werkdagen voor moet opofferen.
Zoals een truitje je soms niet meer staat, maar het kan nog wel, zo ‘kon’ deze site ook nog wel. Echter de inspiratie voor de gebruiker/schrijver (ik) werd minder. Dus nu eindelijk: er komt een nieuwe site aan! Op deze plek zal je meer informatie kunnen vinden over mijn passies en leven, en tegelijkertijd zal deze site doorverwijzen naar de bedrijven waar ik nu elke dag mee bezig ben.
Ik zie je snel in een nieuw jasje op deze site!
Dankbaar voor het leven in Californie
Dit weekend is het Thanksgiving, kalkoen eten & heel veel meer eten. Maar bovenal dankbaar zijn voor alles wat je hebt. Wij zijn vandaag heerlijk met z’n allen thuis gebleven en hebben een lang weekend, heeerlijk! We werken erg hard allebei en de kinderen gaan veel naar school, dus er is niets liever dan nu lekker met de kids thuis te zijn en spelletjes te spelen.
Deze week hoorden we dat we geen visum, maar enkel een verblijfsvergunning hebben. Dat betekent dat we onze vakantie naar Nederland moeten cancellen. We gaan een visum aanvragen, maar dat duurt 3-4 maanden. Dus het wordt niet eerder dan Maart voordat we in Nederland zijn.
Bedrijfsmatig, liep het een tijdje erg lekker, dus hup, kantoor geopend en iemand aangenomen. Ook wel een beetje gepusht door de visumaanvraag in de VS, want het was nou eenmaal beter om foto’s van mijn kantoor te maken, en huurcontracten op te sturen. Maar het ging eigenlijk te snel. Ik heb mijn enige medewerker inmiddels ontslagen. En ga voor mijn bedrijf eerst een goede basis neerzetten voordat er weer een medewerker bij komt. Er lopen leuke opdrachten, twee klanten zijn beiden advocatenkantoren, dat is wel grappig. Online reputatie is belangrijk voor hen, dus wellicht ga ik me daar wel meer mee bezig houden. Een andere klant is een tandartspraktijk, dat zijn klanten die vooral lokaal een online reputatie willen opbouwen. Zoek op tandarts + plaats en je vindt hem, dat idee.
We wonen enorm mooi. Onze achtertuin zit aan een meer, in een mooie woonwijk. Een gated community zoals dat heet. Er zit een hek omheen en alleen mensen met een sleutel kunnen naar binnen, er komt dus niet veel extra verkeer & in principe ook geen raar gespuis. Er zit een zwembad en speeltuin in de woonwijk. En je kunt er waterfietsen huren (voor op het meer). De kinderen spelen elke dag, als ze niet naar school gaan, wel buiten in de tuin. Dat kan veilig (hoog hek) en het is nog altijd heerlijk weer. Dat vind ik elke dag weer iets om dankbaar voor te zijn, hoewel het hier normaal is, natuurlijk. Voor ons is het nog steeds erg raar dat het 30 graden in november is. Deze week heeft het voor het eerst (sinds 6 maanden of zo?) geregend.
Vrienden maken vind ik hier erg makkelijk gaan. Veel mensen die hier wonen zijn hier niet geboren & hebben geen familie hier, die zijn dus allemaal op zoek naar het opbouwen van een netwerk. Via de Nederlandse school kennen we veel Nederlanders, en natuurlijk via de school van de kids ken ik een aantal moeders. Ik ben erg goed bevriend met een moeder van Joep’s beste vriend. Vorig jaar hebben we daar kerst gevierd & dat gaan we dit jaar weer doen – nu we toch blijven.
Verder houd ik enorm van netwerken voor mijn bedrijf, en daar komen ook vrienden uit voort. Onder andere een vriendin waar ik vaak mee naar de film ga. Soms komen er vrienden over, we gaan dan vaak naar Las Vegas. Het is hier maar 4 uur rijden hier vandaan, en we vinden het een heerlijke stad. Ook voor de kids is er enorm veel te doen.
De kinderen gaan naar één van de beste scholen in de omgeving, daar komen de slimste kinderen vandaan als ze klaar zijn – zeggen ze. Wij vinden het een hele fijne school, de drie kids lezen al en ze vinden het enorm leuk. Maar het leren lezen gaat hier ook wel anders dan in het Nederlands. Ze leren hier het woord onthouden, terwijl je in het Nederlands meer leert hoe je letters leest en hoe je ze aan elkaar plakt. Maar dat werkt in het engels niet, wanneer ze bijv. woorden leren als where, this. Als ze dat schrijven zouden ze bijv. wer en dis schrijven. Dus moeten ze best veel woorden leren onthouden.
Ze gaan nu al een jaar fulltime naar school, maar vanaf de kerstvakantie blijven ze thuis. En wellicht gaan ze na de zomervakantie weer naar school. We hebben heel hard gewerkt om visum & bedrijf voor elkaar te krijgen, maar we willen niet samen in die ratrace zitten. Dus doen we het een paar maanden rustiger aan, als gezin. Meer samen zijn, genieten van elkaar en de dingen die we hebben. Natuurlijk blijven we werken, we genieten beiden van het werk wat we doen. Maar we hopen een balans te vinden die voor ons als gezin beter is.
Vuurtje? Vlakbij de bosbranden in California
Wij zitten deze keer nog dichterop het vuur.
Maar gelukkig zijn we wel veilig.
Wel raar hoor, het is iets wat er hier bij het leven hoort. In de herfst, wanneer het heet is en er staat wind is de kans op bosbranden hoog. Zo ook de afgelopen week, het was 30-35 graden, heerlijk weer dus. Ik ben blij dat ik hier zit, maar het maakt het allemaal wat avontuurlijker.
Maar met deze branden is het toch anders. Het heeft iets apocalyptisch, overal ligt as, as waait in je gezicht. Alles zwart & wit en dus grijs. Het ruikt zo enorm naar vuur dat het lijkt alsof het één grote barbecue is. We blijven binnen en hebben de Wii maar weer eens aangesloten. Alle ramen & deuren goed afgesloten, maar dat is helaas niet genoeg. Alles stinkt naar vuur en rook, ook binnen in huis.
Je weet nooit hoe het met de wind gaat, die kan hier soms zo waaien en een nieuwe woonwijk aantasten. Het rare is dat in sommige woonwijken er soms huizen uitgebrand zijn en het huis ernaast niets mee aan de hand is, natuurlijk omdat de brandweer het zo goed onder controle heeft. Andere gebieden, waar maar een paar huizen zijn, en mega veel groen, daar is er geen beginnen meer aan.
Het vuur is hier ong. 5 mijl vandaan, dat is ongeveer 10 km. Ik ken wel veel mensen die vlakbij het vuur zitten, en 2 moeten wellicht evacueren. Misschien zijn ze dat al, want ik kan ze niet bereiken.
Het is erg raar, want normaal zie je hier nooit een wolkje, en nu lijkt het wel of we in een grote aswolk zitten. Er is niemand buiten. De lucht is erg ongezond, we hebben snel last van astma & hoofdpijn.
Kijk maar op de kaart, dan kun je zien waar de branden zijn:
Wij zitten links van de 57, ons adres is lakeside drive, buena park, mijn kantoor is dichterbij, maar nog steeds veilig, namelijk 122 N. Harbor Blvd, Fullerton.
Honderden huizen zijn inmiddels verbrand, en 10 duizenden mensen zijn inmiddels geevacueerd. Er wordt natuurlijk enorm gebeld, om te kijken of iedereen veilig is en goed met mensen gaat. Bosbranden zijn hier onderdeel van het leven, net als de aardbevingen, maar dat maakt het niet minder spannend.
Terug van vakantie in Nieuw Mexico
We zijn terug van vakantie, en alweer druk aan het werk!
We zouden eigenlijk naar Chicago vliegen en dan de
Route 66 terug rijden naar Los Angeles (waar we vlakbij wonen). Maar 2
dagen voor vertrek hoorden we dat Joep een spoedoperatie aan zijn arm
moest hebben, ivm een botontsteking. Op de dag dat we zouden vliegen
is hij geopereerd, en we hebben de reis gecancelled. We zijn toen
eerst 5 dagen in het Disneyland hotel geweest, want we hadden heel
handig ons appartement opgezegd – zodat we geen 2 weken huur hoefden
te betalen. En na de vakantie konden we dan in het nieuwe huis.
Dat was op dat moment erg vervelend, wat met een operatie wil ik het
liefst gewoon in mijn eigen huis zitten. Maar het Disneyland hotel was
ook niet verkeerd en zat vlakbij het kinderziekenhuis. Overigens zijn
we maar 4 uurtjes tijdens het hele verblijf Disneyland ingeweest -
vooral veel in het hotel gebleven.
Daarna zijn we toch maar gaan reizen, want het zuurste vond ik het om
ons vakantiegeld te spenderen in een ‘hotel om de hoek’ – 3 weken
lang. Dus zijn we naar Arizona gegaan, hebben een week in Scotsdale
(vlakbij Phoenix) gezeten. En daarna zijn we alsnog gaan rijden. Via
Tuscon naar El Paso – Texas, en toen noordelijk door allemaal kleine
dorpjes waarna we uiteindelijk in Santa Fe aankwamen. Santa Fe is een
geweldige stad, daar wil ik nog wel een keer naar terug. Toen door
naar Albuquerque waar we de Route 66 opgepakt hebben en weer terug
gereden zijn naar LA.
Uiteindelijk toch nog een leuke vakantie gehad.
Nu met investering en een grote opdracht druk bezig met mijn bedrijf.
Deze maand krijg ik een eigen office – waar ik ook coworking plekken
ga aanbieden (wie herinnert zich de GaggleHouse nog?).
Voor de vakantie zat ik in een fase dat ik het allemaal niet meer bij
kon houden en hopeloos achterliep op allerlei gebied. Nu ben ik weer
on top of things, dat is heerlijk.
Oh ja, ik heb ook 4 uur meer tijd op een dag, omdat ik ben begonnen
met een ander slaapschema. Het is nog best wennen, maar wel cool dat
ik ineens zoveel tijd erbij heb.
Meer kinderen?
Wanneer je meer kinderen wil, en je hebt er al drie, wordt het steeds lastiger om je wens te delen met anderen. Het komt vaak over als vloeken in de kerk. De grote vraag wordt dan ook regelmatig afgevuurd: ‘waarom?’ Of: ‘je hebt er toch al drie?’
En keer op keer trap ik er in, want ja, meer kinderen: graag! Maar ik vind het zo belangrijk dat ik de support van vrienden en familie om me heen heb, om het te kunnen doen.
Natuurlijk weet ik ook wel dat het niet makkelijk is, maar als je echt voor puur gemak gaat, begin je toch helemaal niet aan kinderen? Nee, dan koop je gewoon een wasmachine, of je huurt een chauffeur in; daar wordt het leven wel gemakkelijker van. Ik deel juist graag mijn onzekerheden voor een groot gezin met de buitenwereld. Mag ik geen onzekerheden meer hebben als ik er al 3 heb?
100 jaar geleden was het normaal, al die grote gezinnen; dat een vrouw al het werk deed, was ook normaal. Gelukkig zijn we dat tijdperk voorbij, en zijn er technische oplossingen. Hulp in huis is ook normaal tegenwoordig, daarvoor hoef je gelukkig geen rijk gezin te zijn (maar daardoor kun je je juist wel enorm rijk voelen!).
Leve het groot gezin! Hier in Orange zeggen ze dat ik maar met kids naar een katholieke school moet gaan, daar zijn grote gezinnen nog wat ‘normaler’. Ha ha… van geloof switchen omdat mijn gezin wat groter is dan de rest! Dat is nu precies wat ik bedoel met hokjes denken. Laat de hokjes voor wat het is, en voel je vrij!
Leef een vrij leven, en voel je vrij van vooroordelen & hokjesproblematiek.
Dat is het begin van racisme!
@Bill Gates: use adolescence to lead kids to a passionfull future
Bill Gates asked the question on LinkedIn:
How can we do more to encourage young people to pursue careers in science and technology?
As my answer to that question is my purpose in life, the thing that I am truly passionate about, I would like to share that with you here:
Many people don’t know what they want to do when they are 18.
They have wasted an entire school career and don’t even know what they are all about, what their skills are and what it truely is they are passionate about. They choose for the next school based on choice of school, friends or fun. Passion is not the keyword in a teenage conversation, but it should!
In fact, a lot of people figure out many years later in life that what they did, was not what they truly enjoy. Some people even regret things they did in life. You can’t regret anything that you are very passionate about, because you cannot regret that your heart feels what it feels.
So, we should use the 13 years that kids are in school to figure out what each kids path is, by letting kids explore their talents and following their curiosity towards their passion which leads them into skilled talents.
I hope the time is coming soon that teachers will follow kids passions and curiosity in school, instead of governmental guidelines. That schools quit the road to better test scores as the best test scores can be achieved by good machines and we shouldnt use kids for that unworthy purpose.
Relaunch Mariekehensel.nl
Ik ben de laatste maanden veel bezig met online personal branding. In 2006 ben ik mijn bedrijf: Branding Personality begonnen. Maar er waren genoeg factoren, waardoor het idee kon groeien, maar mijn bedrijf nog geen echt gezicht ontwikkelde (mijn zusje overleden en mijn eigen hartoperatie).
De laatste maanden gaat het erg lekker, ik heb er zin in en ben er klaar voor. Branding Personality ontwikkelt zich dan ook. De grootste vraag voor mijzelf was altijd nog, hoe wil ik mijn eigen personal brand presenteren. Dat moet toch een visitekaartje zijn voor mijn bedrijf: Branding Personality. En omdat ik dat lastig vond, was het hier aardig stil.
Nu ik druk bezig ben met het ontwikkelen van Branding Personality en de website daarvan. Kleurt mijn plaatje mbt mariekehensel.nl ook in. Er komt een nieuw design en de content wordt duidelijker & helderder. Geheel toegespitst op de vele interesses die ik heb en de dingen die ik meemaak. Want dat geeft, in mijn ogen, een mens kleur.
Ik hoop jullie dan ook hier binnenkort te verrassen!
Overgewicht
Ja. Ik heb het punt eindelijk bereikt.
Het punt dat overgewicht genoemd wordt. Natuurlijk wist ik al wel een beetje dat ik op die weg zat, maar nu ik net mijn BMI score heb gedaan, en die 26 punten aangaf, dacht ik jee… Dus dat kan ik ook: dik worden.
Ik wist ook wel dat al dat fastfood waar ik zo van geniet, niet zo goed voor me was. Maar dacht dat ik bij de Taco Bell nog steeds in fastfood heaven leefde, en dat er genoeg kleur in mijn eten zat (want ik eet toch elke dag tomaat), dat het zo’n vaart niet zou lopen.
2 maanden fastfood was voldoende.
Tijd om een 180 graden draai te maken in mijn eet & leefpatroon.
Rutger & ik zijn voor het eerst op een dieet. Niet zo zeer om af te vallen (nou ja, voor mij is dat mooi meegenomen), maar vooral om weer gezond te eten. En ik ben begonnen met fanatiek te sporten. Dat heb ik eerder gedaan. Ook tijdens mijn high school jaar (die ik doorbracht in Utah), was ik in een half jaar 15 kilo aangekomen, en heb ik er in 2 maanden afgetraind, door elke ochtend te zwemmen of te gaan inline skaten voor schooltijd.
Nu heb ik mijn oude sport kunstzwemmen weer opgepakt. En een club gevonden dicht bij huis, die mega-fanatiek traint. Namelijk 4 keer per week, 3 uur per training. Ook heb ik in het zwembad naast mijn huis al weer wat baantjes getrokken en wat kunstzwem oefeningen gedaan. Die 3 uur training heeft er inmiddels ingehakt en doe rustig aan, zodat ik mijn spierpijn minder voel. Vanavond ga ik weer trainen. Het is echt pittig, maar het is ook geweldig om weer te performen.
Een nieuw bedrijf… nee, aan de slag!
Na het opzetten van 101 bedrijven in 10 jaar, ben ik klaar.
De laatste 2 jaren waren warrig en ik wist niet meer wat ik wilde, en toch ook weer wel. 
Ik weet teveel. Ik neem het leven veel te serieus, en ik verlang veel van mijzelf. Daar ben ik helemaal klaar mee.
Ik heb nog gezocht in allerlei verklaringen waarom het toch komt dat ik, vlak voor de lancering van een bedrijf mij lichamelijk niet goed voel. Mijn keel voelt dichtgeknepen, ik word ziek of een ander groots trauma.
Dat is het moment dat ik het leven ga onderzoeken. Waar ben ik nou eigenlijk mee bezig? Kan ik nu niet gewoon aan het werk, ondernemen zonder dat ik aan die vraag denk? Als ik straks weer beter ben, moet ik dan maar net doen alsof er niets aan de hand is en weer verder gaan met het bedrijf in kwestie? Altijd probeer ik het weer. Maar ik loop elke keer weer tegen de lamp. Waar ben ik nou mee bezig? Dreunt zo hard door mijn hoofd, wanneer ik opsta en wanneer ik naar bed ga dat ik er niet meer volop ‘ja’ tegen wil zeggen.
Ik vecht vooral de laatste 2 jaren ontzettend hard om bedrijven van de grond te krijgen, en heb het gevoel dat ik het begin, midden en einde van het bedrijf al volledig heb doorleefd wanneer –na ziekte- weer beter ben geworden. Nu ik ‘alles’ al weet, vind ik het niet meer leuk. De spanning is eraf. Ik heb het al gezien, ook al ben ik niet eens begonnen.
De laatste twee jaar betrek ik God er ook heel nadrukkelijk bij. Want, zoals ik heb geleerd, ik kan niet alles, maar God wel! Met een 40 daagse cursus ‘Een doelgericht leven’ (waar ik al bijna 40 weken over doe), probeer ik het dan opnieuw. En nu ik bij les 36 ben, weet ik eindelijk. Waarom doe ik nu zo moeilijk? Loslaten, leren loslaten en het aan God overlaten, dan komt het goed.
Nou, dat loslaten kan ik helemaal niet. En wellicht is dat mijn les van al die jaren geweest. Ook al vind ik mijzelf een enorm stuk gemakkelijker dan mijn moeder (die al haar zaakjes veel beter voor elkaar had, natuurlijk). Ik dacht dat het loslaten al natuurlijk in mij zat. Maar begrijp dat ik mijn kinderen nog lang niet genoeg vrij laat, en Rutger — die heeft het helemaal zwaar.
Het is nu écht klaar met al die businessplannen, voorbereidingen en weet-ik-wat.
Ik ga gewoon beginnen….
…met iets nieuws….
Bosbranden zijn dichtbij
Sinds zondag zijn er weer ontzettende bosbranden in zuid-Californië. Zondagavond zaten we in de auto en zagen we de bergen in brand staan. Sindsdien ruikt het buiten enorm naar vuur. Een aantal snelwegen zijn gesloten, maar het leek toch wel ver weg te zijn.
Tot vannacht, vannochtend lag er allemaal as op onze auto. Het vuur is een stuk dichterbij. Ook in Irvine inmiddels, de stad waarin wij wonen. Maar gelukkig hoeven we hier nog niet op te letten, we zitten in het midden van een woonwijk (niet aan de rand bij een bos o.i.d).
We zijn nu alweer een week in Irvine, we hebben eerst nog een stop-over gemaakt in het koude Montreal in Canada. Nu zitten we in de hitte. Kunnen we de verloren Nederlandse zomer een beetje inhalen.
Aangezien ons huis 5 maanden leeg heeft gestaan, was er veel schoon te maken toen we thuis kwamen. Veel is inmiddels schoon & opgeruimd. Maar we hebben o-ver-al mieren in huis. Onze huisbaas is helaas op vakantie. Ook de air-conditioning doet het niet, en de automatische garagedeur. Onze auto staat dus buiten, en het is mega-heet in huis. Vooral omdat het huis van hout gemaakt is, en we de deuren & ramen niet lang open kunnen houden ivm de brandlucht buiten. Nog niet helemaal een ideale situatie dus. Maar ik ga elke dag weg met 2 of 3 kids met de auto (met airco), naar winkels (met airco), bibliotheek (met airco) of Burger King (omdat ze daar een mega klimhal binnen hebben om te spelen, met airco). Oh ja, Disneyland zijn we inmiddels alweer geweest, was erg verfrissend, en errug leuk omdat alles daar in Halloween stijl is.
Rutger is deze week erg druk aan het werk, na ons weekje Montreal moet er wat ingehaald worden. En het is deze week erg druk voor Hensel Hosting, maar het zonnetje maakt voor ons allebei erg veel goed.
Al met al vermaken we ons hier wel.
We gaan weer naar Amerika
We gaan weer naar de Verenigde Staten! 8 oktober krijgt Joep zijn gips eraf, en heb ik mijn laatste medische controle voor mijn hart. En als alles goed gaat vliegen we dinsdag 9 oktober! We vliegen via Montréal Canada en blijven daar eerst 1 week. En gaan dan van de kou door naar het warme Los Angeles. We blijven daar weer 90 dagen, de maximale termijn die mogelijk is met een toeristenvisum. En hopen deze keer iets meer rond te gaan trekken. De afgelopen keer zijn we niet verder gekomen dan de bergen van Los Angeles als meest noordelijke, het winkelcentrum van San Diego (waar liggen onze prioriteiten?) in het zuiden en een weekje Las Vegas als meest oostelijke.
Las Vegas willen we graag weer naar toe, vooral als het een weekje fris is in Los Angeles Maar wellicht gaan we deze keer toch ook eens kijken in San Francisco, Sillicon Valley, iets meer van San Diego bekijken en skien in Colorado of Utah? Ach, ja, zolang we maar een hele relaxte tijd hebben daar, dan zijn we blij.
Onze kids kijken er naar uit. En zijn echt niet vergeten welke megacoole attractie we in Disneyland weer naar toe gaan, namelijk: Buzz LightYear – de favoriete attractie van de kids, de ruimteschepen van Space Galaxy en het Hollywood Hotel (met de vallende lift).
En dat ze allemaal hun eigen kamer hebben in ons mega-grote huis in Irvine, waar ze hun verzamelingen kunnen uitstalen vinden ze ook helemaal geweldig.
De tickets zijn geboekt. Ons appartement op de Overtoom is verhuurd. Geen weg terug.
Mijn hart heeft het goede ritme weer te pakken, ablatie
Ik ben vandaag weer thuis gekomen. Ik ben afgelopen vrijdag geopereerd. Had nog al wat voeten in de aarde, want ook deze (tweede) keer, liet mijn hartfilmpje een keurig ritme zien. Gelukkig had de arts in Amsterdam gezien wat voor kuren mijn hart had uitgehaald, die in Amsterdam allemaal wel op papier stonden.
Ze zijn uiteindelijk toch met katheters naar binnen gegaan en hebben het met heel veel medicatie opgewekt. De operatie heeft een uur of 3 geduurd.
Blijkbaar waren er een aantal recalcitrante cellen die vlakbij de hartklep & longslagader seintjes gaven aan mijn hart. Op dat plekje hebben ze door branden lidtekenweefsel aangebracht (dat moet nog groeien, net als een wond die dicht gaat).
Ik werd alleen plaatselijk verdoofd in mijn lies, omdat ze daar met de katheters naar binnen zijn gegaan. Nadat ze alle plekken hadden gebrand (7 x gebeurd), hebben ze met veel medicijnen die mijn hart op hol lieten slaan, getest of mijn hart nog ging overslaan. Dat deed het niet meer.
Die medicijnen waardoor mijn hart versneld werd, waren erg vervelend. Want je wordt er erg gestresst van, maar je kunt geen kant op, omdat ik aan allerlei draden lag (hartbewaking). Deze behandeling komt vrij weinig voor, gewoon een kwestie van geluk hebben, als je het hebt
Ik vond de arts. Dr. de Ruijter erg prettig, er werd wat gekletst en er was een vrolijke stemming in de operatietafel. En bleek dat Dhr. Wever er ook bij zat. Een van ‘s werelds beste ritme cardiologen. Ik was dus in goede handen.
Het laatste eindje van de operatie was ik zo vrolijk niet meer. Want dat branden voelde ik wel. Je hart voelt geen pijn, maar de pijn straalde uit naar de hals, borst en schouderbladen. Na de behandeling moest ik nog 6 uur plat op bed blijven dat was niet prettig. Zeker omdat mijn darmen hadden besloten dat die overgrote hoeveelheid medicijn-rommel zo snel mogelijk hoe-dan-ook mijn lichaam uit moest.
De arts zei precies wanneer ik pijn kon voelen en waar ik dat zou voelen. Dat was dus erg prettig. Want die pijn (tijdens het branden) was er behoorlijk. Maar ja, ik moest er toch door heen. Ik mocht stop zeggen als het me teveel zou worden. Heb ik niet gedaan, hoewel ik de letters in mijn hoofd zat te spellen. En mijn afleiding zocht in de hoeveelheid zwarte puntjes die ik kon tellen op het gipsplatenplafond. Ik raakte continu de tel kwijt, maar dat maakte niks uit, ik moest er gewoon mee doorgaan. Totdat ze klaar waren.
Ik heb helaas, en misschien maar goed ook, niets gezien van wat ze deden. Want er zat een rontgenapparaat voor, die mijn binnenkant mooi in beeld bracht.
Tsjee en dat je naakt op zo’n operatietafel zou liggen, wist ik ook niet. Bij een bevalling kun je tenminste nog een shirt aanhouden. Weer een mooie ervaring erbij. Het duurt ongeveer 3-8 weken voordat het effect duidelijk wordt. Maar in ieder geval zijn er geen gaatjes in mijn hart oid. Dus na een weekje ben ik hopelijk weer een beetje opgeknapt.
En als klap op de vuurpijl is mijn oudste zoon, Joep, vandaag ook jarig. Een mooi verjaardagskado voor ons allen!
Goed nieuws! Marieke weer naar huis!
Dag allemaal,
Vanochtend mocht de infuusnaald er al uit en morgen komt ze weer naar huis!
We moeten nog wel even afwachten hoe het loopt met een operatie. Waarschijnlijk in Nieuwegein en we hopen tussen 1 en 4 weken, maar dat horen we allemaal nog.
Verder afwachten hoe het gaat met eventuele thuiszorg door CombiZorg…
Groetjes,
Rutger
Ontwikkeling van leiderschap door moeilijke omstandigheden
Dat ik veel heb meegemaakt ‘op mijn leeftijd’, zoals ik vaak hoor. Weet ik maar al te goed, ik kan soms ook geweldig goed medelijden met mijzelf hebben. En natuurlijk is het behoorlijk rot dat ik mijn moeder en zusje mis, en nu met hartklachten tussen de bejaarden in het ziekenhuis lig. Tsja, het is helaas niet anders. Dat die rottigheid geen reden mag zijn om op te geven, dat is voor mij dan ook het lekkerste leesvoer.
Ik vind het heerlijk om te lezen hoe het toch zo kwam dat Hillary Clinton van jong meisje groeide naar een sterke, politieke kandidate. Ook andere autobiografische verhalen vind ik heerlijk. Net kwam ik op de website van Christenunie dit stuk tegen over een man die continu verloor, maar uiteindelijk een machtig man is geworden. Dat is mijn inspiratie, en mijn kracht: te weten dat ik er sterker van wordt.
“At the age of seven, a young boy and his family were forced out of their home. The boy had to work to support his family. At the age of nine, his mother passed away. When he grew up, the young man was keen to go to law school, but had no education.
At 22, he lost his job as a store clerk. At 23, he ran for state legislature and lost. The same year, he went into business. It failed, leaving him with a debt that took him 17 years to repay. At 27, he had a nervous breakdown.
Two years later, he tried for the post of speaker in his state legislature. He lost. At 31 he was defeated in his attempt to become an elector. By 35, he had been defeated twice while running for the Congress. Finally, he did manage to secure a brief term in Congress, but at 39 he lost his re-election bid.
At 41, his four-year old son died. At 42, he was rejected as a prospective land officer. At 45, he ran for the senate and lost. Two years later, he lost the vice presidential nomination. At 49, he ran for Senate and lost again.
At 51, he was elected the President of the United States of America.
The man in question: Abraham Lincoln.â€
En dan komt het belangrijkste (dit heb ik maar vertaald):
Veel mensen zijn bekend met dit boeiende voorbeeld van volhouden bij het streven om iets te bereiken. We lezen het, stoppen eventjes en zuchten dan: “Wow! Dat is pas een echte leider!
Terwijl we dit zeggen, hebben we bij leiders als Lincoln al gauw een beeld van bijna “mythologische figurenâ€, die anders zijn dan de rest van de mensheid en die hun krachten putten uit een soort mysterieuze kwaliteit dat hun levensweg heeft vlakgemaakt richting een zeker succes. Dit is het beeld van leiderschap dat mensen traditioneel hebben: dat leiders eerder in hun leven al uitverkoren zijn om leider te worden, en dat als je geen leider bent, je er weinig aan kunt doen om er één te worden.
Dit is echter niet de manier zoals we dat tegenwoordig zien. De moderne opvatting is dat je door geduld, volhouden en hard werken de kwaliteiten van een leider kunt ontwikkelen. En dat, zo lang je de benodigde acties blijft ondernemen, je succesvol kan leiden.
Bedankt Walter Brands
Stuur je ook een kaartje?
Steek Marieke een hart onder de riem met een kaartje:
Onze Lieve Vrouwe Gasthuis
T.a.v. Marieke Hensel
Afdeling A4
1e Oosterparkstraat 279
1091 HA Amsterdam
Groetjes van Rutger
Ik ga vanavond naar het ziekenhuis
Jee…. het ging de afgelopen tijd heel erg goed met me, maar de laatste twee weken ietsje minder, maar niet iets om me zorgen om te maken. De laatste paar dagen was het wel erg heftig. Ik heb weer last van hartritmestoornissen (flauwvallen, verkrampte spieren). Ik kom net bij de huisarts vandaan en ga vannacht een nachtje naar het ziekenhuis ter observatie.
In januari was het nog onverklaarbaar opgelost (ze konden op de operatietafel niets vinden), maar nu blijkt het dus toch niet helemaal te zijn opgelost / het is weer terug. Ik hoop dat ik morgen weer thuis ben, en dat ze weten wat het is & er iets aan kunnen doen.