Archive for the ‘Thuis onderwijs’ Category
Onderwijs gebaseerd op relaties
De Reggio Emilia methode is een methode of onderwijsvorm hoe je met kinderen omgaat. Onze kinderen gaan naar een Reggio Emilia kinderdagverblijf (Happy Faces) met veel tevredenheid.
De Reggio Emilia methode is ontstaan in Italië en gaat ervan uit dat een kind een eigen drang heeft om te leren, dat het kind van zichzelf liefdevol, sterk en nieuwsgierig is. Dat het kind in staat is om zijn of haar onderwijs zelf vorm te geven. Het kind, in Reggio Emilia, is een onderzoeker en krijgt de vrijheid om zelf zijn of haar ontwikkeling te leiden. Het kind wordt aangemoedigd om zich te verwonderen, op te letten en nieuwe relaties aan te gaan die hem/haar de mogelijkheid geven tot meer begrip en persoonlijke ontwikkeling.
De Reggio Emilia methode wordt ook wel genoemd: Onderwijs gebaseerd op relaties. Ouders en kinderen hebben sterke communicatie netwerken. De Reggio Emilia methode is gebaseerd op projecten, die weer ontstaan uit de interesse van het kind.
Belangrijk bij thuisonderwijs volgens de Reggio Emilia methode, is een regelmatig (aantal keer per week) samenkomen van kinderen in verschillende leeftijden. Onze invulling daarvan is dat Joep straks naar de naschoolse opvang gaat op het Reggio-Emilia kinderdagverblijf.
Onderwijs gericht op de ontwikkeling van mijn kind
Bij het opvoeden en groter worden van mijn kinderen is het vraagstuk onderwijs steeds relevanter. Ik heb een goede tijd gehad op scholen toen ik jong was, maar ik mis wel wat wanneer ik kijk naar hoe ik de ontwikkeling van mijn kinderen het liefst zie en wat er op scholen aangeboden wordt.
Niet allerminst, vind ik het verwonderend dat er zoveel scholieren hun HAVO of VWO diploma halen en niet weten wat ze willen bereiken in het leven. Zelf heb ik destijds ook met die vraag geworsteld en heb er velen mee zien worstelen; maar dat is toch waar de jaren onderwijs te kort schieten. Het is in eerste plaats een middel om de individu te ondersteunen zijn of haar plekje in de maatschappij te vinden, vanuit de kracht en talenten van de individu.
De maatschappij is niet gebaat bij een massa mensen die allen dezelfde kennis en achtergrond hebben, maar wordt juist rijker wanneer ieder individu zijn of haar kracht en talent in kan zetten. De mens is daarom voor mij per definitie niet gebaat bij een opgelegd curriculum van vakken.
Ook vind ik het niet goed wanneer massa’s scholieren getoetst worden op éénzelfde manier. Er is geen keuzevrijheid van de individu mogelijk of hij/zij bijvoorbeeld schriftelijk of mondeling getoetst wordt voor het tonen van de aanwezige kennis.
Toch wil ik me richten op de ontwikkeling van kinderen op de basisschool. Deze kinderen komen van allerlei culturen, achtergronden en leefstijlen bij elkaar in de klas. Een rijkdom op zich, waar ze in een grote groep bij elkaar zitten om gezamenlijk dezelfde lessen te leren. Waar het leren van de basisvaardigheden (lezen, schrijven en rekenen) op de voorgrond staan, maar voor talentontwikkeling en passies van het kind is weinig plaats in de klas. Toch is dat juist de richtlijn voor een kind om zijn of haar individuele toegevoegde waarde in de maatschappij te vinden.
Daarom pleit ik ook voor een vorm van onderwijs die ruimte geeft voor het individuele kind. Dat er iemand is die de behoeften van een kind in kaart brengt, deze stimuleert en ontwikkelt. Iemand die de maatschappij kent en samen met het kind geleidelijk aan stapjes in de maatschappij kan zetten.
Ouders voelen goed aan hoe het kind zich ontwikkelt en kunnen het kind begeleiden zijn of haar eigen weg te vinden in de maatschappij. Die verantwoordelijkheid is er voor de ouder, die verantwoordelijkheid is er voor mij.
Ik ben daarom blij dat ik een voorbeeld ben voor mijn kinderen hoe ik in de maatschappij ga en hoe ik mijn normen, waarden en geloof toepas om mijn eigen weg te vinden en te volgen.
Straks zal onze oudste niet naar een basisschool gaan, maar nemen mijn man en ik de verantwoordelijkheid op ons om waarden en normen te leren, praktische vaardigheden te leren en kennis te ontwikkelen, die voor ons kind belangrijk zijn om zijn pad te vinden.
Thuisonderwijs noemen ze dat.
Reggio Emilia teaching
The growth of my children is very important in my life. I am still looking to find the right education somewhere on this planet for my children and I shift frequently from where I would like my children to go, although I get closer to my ultimate kind of education every day.
Reggio Emilia is a village in Italy where a few people decided to start childcare in a new way. Instead of parents figuring out what to do, their focus was on the children; follow the children in what they want and provide it.
“Reggio teaching is an optimistic approach to teaching. It is based on the assumption that the child shapes his own development and builds his personal reality through his energy, his thirst for knowledge and his creativity.
Raising and educating children is a task shared by parents, teachers, advisors and fellow citizens. Like the children, the grown-ups who are integrated in the facilities in daily life are also seen as researchers and as people who build their reality. Advisors are given the task of keeping the team abreast of the latest academic research in an intelligible manner. However, it is the teachers themselves who translate this into a certain approach in the children’s teaching processes, namely that it is more important to find the right question than to find the right answer.”
I really think that is the way to go.
The child is made of one hundred.
The child has a hundred languages
a hundred hands
a hundred thoughts
a hundred ways of thinking
of playing, of speaking.
A hundred, always a hundred
ways of listening
of marveling
of loving
a hundred joys for singing
and understanding
a hundred worlds to discover
a hundred worlds to invent
a hundred worlds to dream.
The child has a hundred languages
(and a hundred hundred hundred more)
but they steal ninety-nine
the school and the culture
separate the head from the body.
They tell the child to think
without hands
to do without head
to listen and not speak
to understand without joy
to love and marvel
only at Easter and Christmas.
They tell the child
to discover the world already there
and of the hundred
they steal ninety-nine.
They tell the child that
work and play
reality and fantasy
science and imagination
sky and earth
reason and dream
are things
that do not belong together.
And thus they tell the child
that the hundred is not there.
The child says:
No way. The hundred is there!
Loris Malaguzzi
