Meer kinderen?

Wanneer je meer kinderen wil, en je hebt er al drie, wordt het steeds lastiger om je wens te delen met anderen. Het komt vaak over als vloeken in de kerk. De grote vraag wordt dan ook regelmatig afgevuurd: ‘waarom?’ Of: ‘je hebt er toch al drie?’

En keer op keer trap ik er in, want ja, meer kinderen: graag! Maar ik vind het zo belangrijk dat ik de support van vrienden en familie om me heen heb, om het te kunnen doen.

Natuurlijk weet ik ook wel dat het niet makkelijk is, maar als je echt voor puur gemak gaat, begin je toch helemaal niet aan kinderen? Nee, dan koop je gewoon een wasmachine, of je huurt een chauffeur in; daar wordt het leven wel gemakkelijker van. Ik deel juist graag mijn onzekerheden voor een groot gezin met de buitenwereld. Mag ik geen onzekerheden meer hebben als ik er al 3 heb?

100 jaar geleden was het normaal, al die grote gezinnen; dat een vrouw al het werk deed, was ook normaal. Gelukkig zijn we dat tijdperk voorbij, en zijn er technische oplossingen. Hulp in huis is ook normaal tegenwoordig, daarvoor hoef je gelukkig geen rijk gezin te zijn (maar daardoor kun je je juist wel enorm rijk voelen!).

Leve het groot gezin! Hier in Orange zeggen ze dat ik maar met kids naar een katholieke school moet gaan, daar zijn grote gezinnen nog wat ‘normaler’. Ha ha… van geloof switchen omdat mijn gezin wat groter is dan de rest! 🙂 Dat is nu precies wat ik bedoel met hokjes denken. Laat de hokjes voor wat het is, en voel je vrij!

Leef een vrij leven, en voel je vrij van vooroordelen & hokjesproblematiek.
Dat is het begin van racisme!

  • Nathalie Druyts

    Het is precies hetzelfde wanneer je bewust kiest voor 1 kind. Ook dan moet je jezelf continu verantwoorden naar anderen toe. Ik moet dan altijd een beetje lachen want het heeft inderdaad met denken in hokjes te maken en vooroordelen. Ik trek me niet zoveel aan van wat anderen van mijn leven vinden. Als ik het zelf maar leuk heb…

    Groetjes,

    Nathalie…

  • Nathalie Druyts

    Ik kom nog even terug op de hokjesgeest… Ik ken mensen die hele flatgebouwen aan hokjes in hun hoofd hebben en ik haat dat!!! Dit dus vooropgesteld…
    Maar maken we ons niet allemaal schuldig aan het hokjesgeest- verhaal? Je onkomt er niet aan om te leven vanuit een bepaald referentiekader. Daarbij kan je wel in je achterhoofd houden dat jij niet in hokjes denkt (ik bedoel, dat denk ik graag over mezelf). Maar het feit dat je daarover nadenkt legt juist de nadruk op die hokjesgeest. En als ‘niet-hokjesgeest’ plaats je jezelf weer in een systeem, een raster, op de plek waar de ‘niet- hokjesgeesten’ thuishoren.

    Trouwens… Ik ben katholiek en heb 1 kind. Plaats dat maar eens in het goede hokje!!!

    Groetjes,

    Nathalie…