Mijn hart heeft het goede ritme weer te pakken, ablatie
Ik ben vandaag weer thuis gekomen. Ik ben afgelopen vrijdag geopereerd. Had nog al wat voeten in de aarde, want ook deze (tweede) keer, liet mijn hartfilmpje een keurig ritme zien. Gelukkig had de arts in Amsterdam gezien wat voor kuren mijn hart had uitgehaald, die in Amsterdam allemaal wel op papier stonden.
Ze zijn uiteindelijk toch met katheters naar binnen gegaan en hebben het met heel veel medicatie opgewekt. De operatie heeft een uur of 3 geduurd.
Blijkbaar waren er een aantal recalcitrante cellen die vlakbij de hartklep & longslagader seintjes gaven aan mijn hart. Op dat plekje hebben ze door branden lidtekenweefsel aangebracht (dat moet nog groeien, net als een wond die dicht gaat).
Ik werd alleen plaatselijk verdoofd in mijn lies, omdat ze daar met de katheters naar binnen zijn gegaan. Nadat ze alle plekken hadden gebrand (7 x gebeurd), hebben ze met veel medicijnen die mijn hart op hol lieten slaan, getest of mijn hart nog ging overslaan. Dat deed het niet meer.
Die medicijnen waardoor mijn hart versneld werd, waren erg vervelend. Want je wordt er erg gestresst van, maar je kunt geen kant op, omdat ik aan allerlei draden lag (hartbewaking). Deze behandeling komt vrij weinig voor, gewoon een kwestie van geluk hebben, als je het hebt 
Ik vond de arts. Dr. de Ruijter erg prettig, er werd wat gekletst en er was een vrolijke stemming in de operatietafel. En bleek dat Dhr. Wever er ook bij zat. Een van ‘s werelds beste ritme cardiologen. Ik was dus in goede handen. 
Het laatste eindje van de operatie was ik zo vrolijk niet meer. Want dat branden voelde ik wel. Je hart voelt geen pijn, maar de pijn straalde uit naar de hals, borst en schouderbladen. Na de behandeling moest ik nog 6 uur plat op bed blijven dat was niet prettig. Zeker omdat mijn darmen hadden besloten dat die overgrote hoeveelheid medicijn-rommel zo snel mogelijk hoe-dan-ook mijn lichaam uit moest.
De arts zei precies wanneer ik pijn kon voelen en waar ik dat zou voelen. Dat was dus erg prettig. Want die pijn (tijdens het branden) was er behoorlijk. Maar ja, ik moest er toch door heen. Ik mocht stop zeggen als het me teveel zou worden. Heb ik niet gedaan, hoewel ik de letters in mijn hoofd zat te spellen. En mijn afleiding zocht in de hoeveelheid zwarte puntjes die ik kon tellen op het gipsplatenplafond. Ik raakte continu de tel kwijt, maar dat maakte niks uit, ik moest er gewoon mee doorgaan. Totdat ze klaar waren.
Ik heb helaas, en misschien maar goed ook, niets gezien van wat ze deden. Want er zat een rontgenapparaat voor, die mijn binnenkant mooi in beeld bracht.
Tsjee en dat je naakt op zo’n operatietafel zou liggen, wist ik ook niet. Bij een bevalling kun je tenminste nog een shirt aanhouden. Weer een mooie ervaring erbij. Het duurt ongeveer 3-8 weken voordat het effect duidelijk wordt. Maar in ieder geval zijn er geen gaatjes in mijn hart oid. Dus na een weekje ben ik hopelijk weer een beetje opgeknapt.
En als klap op de vuurpijl is mijn oudste zoon, Joep, vandaag ook jarig. Een mooi verjaardagskado voor ons allen!
Very glad everything went well. You’ll have to catch me up in English.
Cheers!
Hoi Marieke,
Blij te horen dat alles goed met je gaat en dat je weer lekker thuis bent.
Doe nog even rustig aan…….nog eventjes…..en dan hopenlijk kun je weer alles doen wat je wilt….
groetjes, en veel sterkte met aansterken.
Jolanda en Nick
Hallo Marieke en Rutger
Het is goed om te horen dat het allemaal goed is gegaan ,we blijven jullie daar volgen .Heel veel beterschap en sterkte ,doe vooral rustig aan,en nog gefeliciteerd met Joep
groetjes Fam ten Caat
Ha lieve schat. Wat een avontuur! Je bent wel een superstoere hoe je daar doorheen komt. Ik zie je er nog voor aan om er op een gegeven moment met plezier aan terug te denken. (heb ik ook met mijn galoperatie hihi). blij dat je er heelhuids vanaf gekomen bent, dat je thuis bent en dat de prognose goed is. En gefeliciteerd met JOEP!!
Dikke kus, Sanne
Hi Marieke (en de rest),
fijn dat je weer tussen je geliefden bent. Sterkte met het herstel, hou ons op de hoogte.
Groet, Edo.
Hoi Marieke,
Fijn dat je weer thuis bent! Wat een ‘avontuur’ in de verkeerde zin van het woord… Hopelijk voel je je snel weer een beetje okee, want voor zo’n actieveling als jij is dit natuurlijk niets.
Heel veel sterkte en laat je hart je volgen!
Passiegroet, Nelleke
Super dat je weer heelhuids thuis bent. Zo’n ziekenhuis is niks, weet ik nu uit ervaring. En ik heb er maar 1 week in gelegen!
En wat grappig, mijn kindjes zijn ook op 19 augustus geboren! Het hartfilmpje van Jasmijn was op deze dag helaas niet zo goed als dat van jou. Daarom zijn ze met een keizersnede gehaald. Au!
Lieve Marieke, wow heftig allemaal! Hoe gaat ie nu? Ik hoop da ge keigezond en gelukkig bent. Ik wil je graag een keer een hart onder de riem komen steken, waar woonde gij ok al wir?
Al het beste vanuit Nijmegen Lent
Wat eng en dat zonder narcose. Blij dat het goed geggan is en nu snel weer opknappen!
heej Marieke,
Goed te horen dat alles goed is gegaan, wel heftig hoor!
rust maar lekker uit en knap maar goed op.
Nog gefeliciteerd mwet Joep. HOe is het met hem? vervelend hoor met zijn elleboog
groeten thuis
liefs, Jolanda (de Vries)
Hoi, spannend hoor wat ik las, zit op een oproep te wachten zoals ze me hebben verteld lijkt het veel op wat bij mij gaat gebeuren, misschien kan je me mailen waar je geopereerd bent, het allerbeste en misschien tot horens,
Hai ik vind het leuk om dit nu te lezen want ik ben toevallig vandaag naar dr. Wever geweest voor een laatste controlle. Hij is degene die bij mij 8 jaar geleden een ablatie heeft gedaan. Door het gebruik van medicijnen voor mijn longen deed mijn hart de laatste paar maande weer een beetje vreemd maar nu is alles weer oké.
En ga ik me weer consentreren op mijn longrevalidatie dit in verband met COPD-gold4.
Ik ben vandaag terug uit het ziekenhuis en heb dezelfde ingreep ondergaan. Het duurde bij mij 0ook ongeveer drie uur en het laatste stukje was idd het lastigste. Als de cellen gelaserd worden is dat heelm lastig. Bijna direct daarna had ik al geen last meer van een –fladderend hard— en voelde me best goed. ^uur plat liggten had ik daar best voor over. Het blijkt dat de meeste mensen na 3 maanden pas merken wat de gevolgen zijn maar bij mjij ging dat vrij snel al. Ben blij dat ik het heb laten doen.. en de ongemakken ervan wegen niet op tegen het resultaat.. Sterkte en een voorspoedig herstel… Ruud
Hoi Marieke
Ik “moet” binnenkort ook een katheter abliatie ondergaan. Ik lees met name negatieve ervaringen, dus twijfel ik. Ik vraag mij af, omdat het bij jou nu al een paar jaar geleden gebeurd is, hoe het nu gaat. Is het boezemfibrilleren helemaal weggebleven of heb je af en toe nog last.
Graag hoor ik van je.
Groetjes Erna
Marieke, we hebben je verhaal met belangstelling gelezen. Ik heb ook een ablatie gehad en erg benieuwd hoe het verder met je is gegaan. Na de ablatie was mijn energie tot nul gereduceerd. D.mv. regelmatig wandelen proberen we het weer op te voeren. Ik zou het fijn vinden om wat van je te horen.
Groetjes,
Jenny