Onderwijs gericht op de ontwikkeling van mijn kind

Bij het opvoeden en groter worden van mijn kinderen is het vraagstuk onderwijs steeds relevanter. Ik heb een goede tijd gehad op scholen toen ik jong was, maar ik mis wel wat wanneer ik kijk naar hoe ik de ontwikkeling van mijn kinderen het liefst zie en wat er op scholen aangeboden wordt.

Niet allerminst, vind ik het verwonderend dat er zoveel scholieren hun HAVO of VWO diploma halen en niet weten wat ze willen bereiken in het leven. Zelf heb ik destijds ook met die vraag geworsteld en heb er velen mee zien worstelen; maar dat is toch waar de jaren onderwijs te kort schieten. Het is in eerste plaats een middel om de individu te ondersteunen zijn of haar plekje in de maatschappij te vinden, vanuit de kracht en talenten van de individu.

De maatschappij is niet gebaat bij een massa mensen die allen dezelfde kennis en achtergrond hebben, maar wordt juist rijker wanneer ieder individu zijn of haar kracht en talent in kan zetten. De mens is daarom voor mij per definitie niet gebaat bij een opgelegd curriculum van vakken.

Ook vind ik het niet goed wanneer massa’s scholieren getoetst worden op éénzelfde manier. Er is geen keuzevrijheid van de individu mogelijk of hij/zij bijvoorbeeld schriftelijk of mondeling getoetst wordt voor het tonen van de aanwezige kennis.

Toch wil ik me richten op de ontwikkeling van kinderen op de basisschool. Deze kinderen komen van allerlei culturen, achtergronden en leefstijlen bij elkaar in de klas. Een rijkdom op zich, waar ze in een grote groep bij elkaar zitten om gezamenlijk dezelfde lessen te leren. Waar het leren van de basisvaardigheden (lezen, schrijven en rekenen) op de voorgrond staan, maar voor talentontwikkeling en passies van het kind is weinig plaats in de klas. Toch is dat juist de richtlijn voor een kind om zijn of haar individuele toegevoegde waarde in de maatschappij te vinden.

Daarom pleit ik ook voor een vorm van onderwijs die ruimte geeft voor het individuele kind. Dat er iemand is die de behoeften van een kind in kaart brengt, deze stimuleert en ontwikkelt. Iemand die de maatschappij kent en samen met het kind geleidelijk aan stapjes in de maatschappij kan zetten.

Ouders voelen goed aan hoe het kind zich ontwikkelt en kunnen het kind begeleiden zijn of haar eigen weg te vinden in de maatschappij.  Die verantwoordelijkheid is er voor de ouder, die verantwoordelijkheid is er voor mij.

Ik ben daarom blij dat ik een voorbeeld ben voor mijn kinderen hoe ik in de maatschappij ga en hoe ik mijn normen, waarden en geloof toepas om mijn eigen weg te vinden en te volgen.

Straks zal onze oudste niet naar een basisschool gaan, maar nemen mijn man en ik de verantwoordelijkheid op ons om waarden en normen te leren, praktische vaardigheden te leren en kennis te ontwikkelen, die voor ons kind belangrijk zijn om zijn pad te vinden.

Thuisonderwijs noemen ze dat.